อารยะขัดขืน หรือ อนารยะขัดขวาง
(Civil Disobedience or Uncivilized Obstruction)

Civil disobedience is the active refusal to obey certain laws, demands and commands of a government, or of an occupying power, without resorting to physical violence. It is one of the primary tactics of nonviolent resistance. In its most nonviolent form (known as ahimsa or satyagraha) it could be said that it is compassion in the form of respectful disagreement.

ที่มา : http://en.wikipedia.org/wiki/Civil_disobedience


อารยะขัดขืนคือ การปฏิเสธที่จะยอมรับ กฎหมายบางฉบับ , คำสั่งและข้อเรียกร้องของรัฐบาล หรือ อำนาจการปกครอง โดยปราศจากวิธีการใช้ความรุนแรงทางกายภาพ ซึ่งถือเป็นยุทธวิธีสำคัญในการต่อต้าน(รัฐบาล)โดยไม่ใช้ความรุนแรง รูปแแบบการเคลื่อนไหวโดยปราศจากความรุนแรงส่วนมาก (อหิงสา หรือ สัตยาเคราะห์) อาจพูดได้ว่า คือ ความเห็นอกเห็นใจ ที่แสดงออกในรูปแบบของการไม่เห็นด้วย แต่ก็ยังให้เกียรติกันและกัน

คำวิงวอน : ถ้าจะอ่านต่อ กรุณาอ่านให้จบทุกตัวอักษร ถ้าจะแสดงความคิดเห็น กรุณาพิมพ์อย่างมีสติ และถ้าจะด่า กรุณาสบถในใจ!

หลายปีก่อน เคยได้ยินคำว่า ดื้อแพ่ง หรือ อารยะขัดขืน หรือ Civil Disobedience ในวิชา ความรุนแรงและการไม่ใช้ความรุนแรงทางการเมือง ของอาจารย์ชัยวัฒน์ สถาอานันท์ และได้ยินอีกครั้งเมื่ออ่านงานของ Henry David Thoreau แต่ทุกวันนี้ คนบางส่วนได้หยิบคำนี้มาใช้ในความหมายที่แตกต่างจากที่เราเคยเข้าใจ โดยเฉพาะเมื่อพูดถึงการเคลื่อนไหวทางการเมืองแบบสันติวิธี

จริงๆก็ไม่ได้เข้าใจเรื่องอหิงสาหรือสันติวิธีมากมายนัก จำได้แค่ว่า นี่เป็นปรัชญาของการเคลื่อนไหวที่กล้าหาญที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา คือ ยอมสละชีวิตตนเองได้ แต่ไม่ยอมโต้ตอบใครด้วยความรุนแรง นานมาแล้วเคยดูในสารคดีเกี่ยวกับมหาตมะคานธี จำได้ว่ามีภาพผู้เดินขบวนในอินเดียถูกตำรวจทหารทุบตีจนเลือดตกยางออกและลงไปกองกับพื้น แต่คนเหล่านั้นไม่โต้ตอบใดๆกลับไปเลย ไม่ทำแม้แต่จะยกมือขึ้นมาปัดป้องศีรษะที่กำลังถูกกระหน่ำตี... นี่คือความกล้าหาญที่จะแสดงออกถึงจุดยืนของตนเองได้อย่างน่าเลื่อมใส (แต่คงไม่มีใครอยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้น)

อารยะขัดขืน ไม่ได้มองฝ่ายตรงข้ามเป็นศัตรู ขบวนการสัตยาเคราะห์ของมหาตมะคานธี ก็ไม่เคยประนามรัฐบาลอังกฤษ (เจ้าอาณานิคมตอนนั้น) ว่าเลวทรามต่ำช้าอย่างไร ไม่แม้แต่จะดูถูกเหยียดหยามเจ้าหน้าที่ของรัฐที่กำลังทำร้ายพวกตน เพราะทุกคนเพียงแต่ทำหน้าที่หรือแสดงจุดยืนทางการเมืองของตนเอง ขบวนการสัตยาเคราะห์ไม่ได้เกิดจากการปลุกปั่นมวลชนด้วยวิธีการประนามฝ่ายตรงข้าม แต่มันค่อยๆก่อตัวขึ้นมาจาก ความศรัทธา ที่ตระหนักถึงหน้าที่ของตนในการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเพื่อทำให้สังคมดีขึ้น นี่คงเรียกได้ว่า การขัดขืนอย่างผู้มีอารยะกระมัง?

อาจารย์ธเนศ วงศ์ยานนาวาเคยบอกว่า "จุดยืนก็อยู่่ที่ตีนไง!" เราเชื่อแบบนั้น เพราะในแต่ละวันเราต้องเดินไปโน่นมานี่ตลอด จุดยืนของเราก็เลยเปลี่ยนตามส้นเท้าไปเรื่อยๆ แต่จุดนึงที่ไปยืนกับเค้าไม่ได้แน่ๆ คือ การเป็น อนารยะขัดขวาง (Uncivilized Obstruction) ที่เดินไปปิดถนนที่โน่นที่นี่ เหมือนพวกตนเป็นเจ้าของเมือง โดยไม่เคยแสดงออกถึงความเห็นอกเห็นใจผู้คนที่ต้องสัญจรไปมาในเส้นทางนั้นๆเลย แค่อยากได้ยินคำขออนุญาตปิดถนนบ้างน่ะ ไม่เห็นมีใครเคยถามพวกเราที่เป็นเจ้าของถนนเหมือนกันเลยว่า เราเต็มใจยกถนนให้พวกเค้าปักหลักกันรึเปล่า? (ยังไม่ต้องถามถึงเรื่องยึดทำเนียบรัฐบาลด้วยซ้ำไป)

แล้วก็... กรุณาอย่ากล่าวหาคนที่เค้าไม่เห็นด้วยกับการเรียกร้อง ว่าเป็น พวกทักษิณขายชาติ ไปซะทุกคนนะครับ ใช้สติแยกแยะนิดนึง โลกมันกว้างเกินกว่าจะมีทางเลือกแค่ 2 ข้าง อย่าฟังแต่คนที่พูดบนเวทีอย่างเดียว เพราะเราเองก็พูดได้เต็มปากว่า ไม่ได้ชอบและไม่เคยเลือกรัฐบาลสมัครหรือทักษิณ (ไม่ได้เลือกประชาธิปัตย์ด้วย) แต่พันธมิตรกำลังทำให้เรารู้สึกเห็นใจรัฐบาลชุดนี้ขึ้นมาแล้วน่ะสิ!

อยากรู้จริงๆว่า ถ้าเราไม่ชอบการกินเนื้อหมู แล้วเราจำเป็นต้องไปบุกยึดเขียงหมูในตลาดรึเปล่า? NBT เป็นแค่คนขายหมูของรัฐบาล ส่วน ASTV เป็นคนขายไก่ให้กับอีกฝ่ายนึง เรื่องความเป็นกลางของสถานีโทรทัศน์ทั้งสองแห่งเป็นอย่างไรนั้น ไม่ขอออกความเห็นไว้ตรงนี้... เพราะชอบดูละครเกาหลีมากกว่า

ปล. ขออนุญาตให้ตัวเองได้แสดงความคิดเห็นไว้ที่นี่นิดนึงนะ เพราะไม่กล้าออกไปยึดทำเนียบฯเหมือนใครเค้า!