ผมกลับถึงบ้านเมื่อวานตอนเย็น พร้อมกับได้รับ "รอยยิ้ม" รับคุณพ่อกลับบ้านจากลูกๆ ทันทีที่รถจอดที่หน้าบ้าน เจ้าตัวเล็กก็วิ่งเข้ามากระโดดกอดคอผมทันที

อบอุ่นครับที่ได้กลับมากอดลูก

การเป็นผู้ช่วยโค้ชทีมชาติไทยสำหรับผมในปีนี้ ถึงจะมีความผิดหวัง แต่เวลาที่เสียไปก็ไม่ได้ทำให้เสียดายที่ต้องกลับมามือเปล่า นักบอลของเราเองก็เหมือนกัน

ทีมชาติไทยเป็นแชมป์ซีเกมส์ติดต่อกัน 8 สมัย นั่นหมายถึง 16 ปีที่ผ่านมา เราคือเต็งแชมป์และเราทำได้! วันนี้เป็นวันที่เราต้องมองดูตัวเองกันอย่างจริงจังแล้วใช่หรือเปล่า

"คนเก่ง" มักจะไม่เคยพูดออกจากปากว่า "ตัวเองเก่ง" แต่มันต้องมาจากปากของคนอื่น และสิ่งที่เราทำกันจนเคยชิน..มันสวนทางกัน

ผมเอง โชคดีที่ได้รับโอกาสให้เข้ามาฝึกงานในทีมชาติในปีนี้ เพราะไม่ใช่เป็นเพียงแค่ความท้าทาย แต่ทำให้ได้เห็นมุมมองอื่นๆเพิ่มขึ้นมากมาย และก็เช่นเคยครับ .. ทีมชาติไทย ไม่ควรเป็นแค่ทางผ่านของใคร

ซีเกมส์ปีนี้ ผมคือคนหนึ่งใน "พวกเรา" ที่มีส่วนในการพ่ายแพ้ และคงไม่มีทางลืมมันได้ง่ายๆ แต่ถ้าจะให้จำไว้ให้ขึ้นใจก็คงไม่ใช่ เพราะถ้ารู้ว่าพลาดตรงไหนแล้วไม่แก้ไข อีกไม่นานพวกเราจะเป็นยิ่งกว่าการถอยหลังลงคลอง

โดยส่วนตัว ผมมองชั่วโมงบินของตัวเองนั้นยังน้อยอยู่ แค่โชคดีที่ได้มีโอกาสเข้ามาอยู่ในวงการโค้ช profileที่ค่อยๆสะสม ได้มาจากสนามจริง การที่ได้เข้ามาเป็นผู้ช่วยในปีนี้ ผมได้รับประสบการณ์หลายอย่าง และในอนาคตหากผมได้รับโอกาสให้เข้ามาร่วมงานอีก(ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกัน) ผมก็ยินดีเสมอในฐานะผู้ช่วยโค้ช ถ้าในฐานะอื่นคงยังไกลเกินไปสำหรับผมมากครับ

การที่ได้กลับบ้านเร็วครั้งนี้ ทำให้ผมตัดสินใจอะไรที่มันเด็ดขาดได้สักที ฤดูกาลหน้า คงรับทำงานโค้ชที่เวียดนาม และก็อยากรู้เหมือนกันว่าฟุตบอลเวียดนามปัจจุบัน มันต่างจากหลายปีก่อนที่ผมเคยอยู่..ยังไง

เหลือแต่ "ครอบครัว" ที่ผมคงต้องเป็นห่วง